Izrael stał się narodem w 1312 roku p.n.e. – około 2000 lat przed powstaniem islamu. Osiadł w ziemi, danej mu na wieczne posiadanie, co potwierdza i określa historyczny dokument – Biblia. Po objęciu krainy wskazanej przez Boga – Żydzi panowali w niej niepodzielnie przez 1000 lat, zaś od 3300 lat – nieustająco w niej przebywają. Jerozolima została wybrana na żydowską stolicę. Izrael nigdy nie miał innej stolicy, a Jerozolima nigdy nie była stolicą innego kraju arabskiego czy muzułmańskiego. Nawet w czasach okupowania Jerozolimy przez Jordańczyków, nigdy nie zmieniono jej statusu, a przywódcy arabscy nie uznawali jej za miejsce atrakcyjne, czy ważne dla swoich pielgrzymek.
Niemniej był to obszar, po który sięgały różne plemiona oraz imperia. W 63 r. p.n.e Królestwo Judy zostało podbite przez wojska rzymskie. W 70 r. n.e Rzymianie zdobyli Jerozolimę i zburzyli świątynię! Żydzi utracili najważniejsze dla siebie miejsce – miejsce, w którym przebywa Bóg.. zostali wygnani ze swojej Ojczyzny, choć w zniszczonej prowincji – wówczas zwanej Palestyną – pozostało ich wielu. Krajem rządzili kolejno: Rzymianie, Bizantyjczycy, w VII w. pojawili się Arabowie i panowali 22 lata, a następnie chrześcijanie. Szczególnie trudny okres dla Żydów nastał w czasach panowania krzyżowców. Doświadczyli wówczas skrajnej, ideologicznej nienawiści ze strony rządzących; niewyobrażalnych prześladowań. Ucisk, którego doznali Żydzi stał się powodem do opuszczania przez nich ziemi i rozproszenia po wielu krajach ówczesnej Europy. Polska otworzyła przed Żydami swoje bramy. W XVIII w. największą ich diasporą była właśnie Rzeczpospolita Obojga Narodów.
Palestyna natomiast znalazła się na skraju imperium tureckiego. Jerozolima utraciła swoje znaczenie.. Nieprzerwanie jednak spod ściany zachodniej dziedzińca świątynnego – Muru Płaczu, wznoszone były modlitwy Resztki Ocalałych, którzy nigdy nie opuścili Ziemi Obietnicy! Pod koniec XIX w. Europę zalała fala antysemickich wystąpień. Wielu Żydów rozumiało, że są traktowani jak niechciani goście. Pragnęli powrotu do domu, więc udawali się do ziemi Palestyny. W 1917r. brytyjski minister spraw zagranicznych Arthur James Balfour wydał deklarację poparcia dla utworzenia „żydowskiego narodowego domu w Palestynie”. Czterechsetletnie panowanie turków otomańskich dobiegło końca. Po I Wojnie Światowej Liga Narodów powierza sprawowanie kontroli nad tym obszarem administracji brytyjskiej. Przybywa coraz więcej imigrantów z Europy. W 1922 r. terytorium, które jest pod władzą Brytyjczyków i które jest obiecane Żydom zostaje podzielone. W rezultacie 77% obszaru mandatu brytyjskiego zostaje oddane Arabom – powstaje zupełnie nowe państwo arabskie – Transjordania. De facto można to uznać za moment powstania państwa palestyńskiego. Żydzi zostali pominięci w tym podziale.
Po straszliwej nocy holocaustu w 1947 roku decyzją ONZ zostaje ustanowione powstanie państwa żydowskiego. Niestety, odstąpiono od wcześniej podjętych ustaleń, łamiąc tym samym obietnice dane Żydom, ponieważ podziałowi podlega tylko 23% pierwotnie wyznaczonych ziem mandatu. Mimo to strona izraelska przystaje na propozycję ONZ – Arabowie natomiast odrzucają ją.
14 maja 1948 proklamowane zostało państwo Izrael. Tej samej nocy 5 armii arabskich – Jordan, Egipt, Liban, Syria, Irak zaatakowało żydowską ziemię, odmawiając młodemu państwu prawa do istnienia. Przedmiotem sporu nie były kwestie ustalonych granic. Powodem sensu stricto arabskich ataków było samo istnienie państwa Izrael – do którego to istnienia nie dawano mu prawa.
Agresja zakończyła się klęską wrogich państw arabskich. Izrael poszerzył swoje terytorium. W 1967 roku państwo żydowskie ponownie staje wobec zagrożenia. Armie sąsiadujących krajów arabskich stanęły u jego granic. Izrael uprzedza atak i rozpoczyna wojnę. Przedtem wielokrotnie był nękany atakami terrorystycznymi przez sąsiadów, którzy grozili, że położą kres Izraelowi. Kolejna próba zniszczenia – nieudana. Państwa arabskie poniosły klęskę. Izrael zdobył kontrolę nad centrum kraju – Judeą i Samarią. Po 19 latach panowania Jordańczyków – Jerozolima odzyskuje zjednoczenie. Święte miejsca judaizmu powróciły do rąk prawowitych właścicieli. Jerozolima nigdy nie miała znaczenia dla państw arabskich. Nawet podczas 19-letniej jordańskiej okupacji przywódcy arabscy innych państw nigdy jej nie odwiedzali. W Tanach, Świętej Księdze Żydów Jerozolima wymieniona jest 667 razy, w Nowym Testamencie – 144 razy, Koran nie wspomina o niej ani raz. Miasto Jerozolimę założył król Dawid. Mohammad nigdy nie odwiedził Jerozolimy. A jednak państwa arabskie nie zgodziły się na nowe ustalenia geopolityczne. W czerwcu 1967 roku wybuchła wojna 6-dniowa. Zwycięska dla Izraela. Judea i Samaria – centrum kraju, część biblijnego dziedzictwa – wróciły do Żydów. Jerozolima ponownie zjednoczona.
We wrześniu po zakończonej wojnie w 1967r w Chartumie z ust przywódców arabskich pada trzy razy „nie” w kontekście Izraela. NIE – dla pokoju z Izraelem, NIE – dla negocjacji, NIE – dla istnienia Izraela jako państwa.
Stosowano wobec Izraela działania mające na celu pozbawić go siły i ziemi, rozpoczęto tzw. „wojnę na wyczerpanie”. Jednoczesne ataki z różnych stron miały zmęczyć Izrael oraz pozbawić zasobów strategicznych. Słaby stan państwa stanowił przecież łatwy łup inwazji prowadzącej do ostatecznego zniszczenia.
Władze izraelskie starały się nawiązać dialog z ludnością arabską na przejętych terenach. Wiosną 2000 r. zaoferowano palestyńskim arabom 97% ziemi, o którą walczą. To postawa bez precedensu. Izrael jako pierwszy w historii i jedyny kraj zaoferował arabskim Palestyńczykom – ojczyznę. Oferta po raz kolejny została odrzucona. Nie istnieje okupacja jakichkolwiek terenów przez Izrael. Oficjalne dokumenty mówią o nich: „terytoria sporne”. Według prawa międzynarodowego osadnictwo na zachodnim brzegu Jordanu oraz w Gazie nie jest bezprawne. Na mapie świata istnieją 22 państwa arabskie. Łączna ich powierzchnia jest 65-razy większa niż terytorium Izraela. Powrót Izraela do granic sprzed 1967 roku osłabiłby możliwość obrony państwa. Arabscy sąsiedzi wielokrotnie udowodnili, jakie mają zamiary wobec Żydów. Problemem nie jest przynależność tych czy innych terytoriów do danego kraju Bliskiego Wschodu. Problem jest w tym, że państwu Izrael odmawia się prawa do istnienia. Żadne wysiłki Izraela w kierunku ustanowienia pokoju nie przyniosły rezultatów. Nawet próby zrezygnowania z niektórych obszarów, choćby postanowienia z 2005 roku dotyczące „Gazy”. Wysiedlenie żydowskich obywateli z tamtych terenów nie przyniosło obiecanego pokoju, wręcz przeciwnie: ataki na południową część Izraela nasiliły się. Ziemia za pokój nie przyniosła dobrych rezultatów i nie wydaje się być właściwym rozwiązaniem. W 1947 roku, 1967, 1973 r. podjęto trzy próby zniszczenia Izraela. Nie udane! Oddanie centrum kraju jest zgodą na rezygnację z istnienia państwa Izrael.
Israel became a nation in 1312 B.C. – about 2000 years before Islam emerged. Israel settled in a land given to it as an everlasting possession, which is confirmed in a historical document – the Bible. After taking up the land indicated by God – Jews were reigning it indivisibly for 1000 years and have been relentlessly living in it for 3300 years. Jerusalem was chosen as a Jewish capital. Israel never had a different capital and Jerusalem was never a capital of another country – Arab or Muslim. Even during Jordanian occupation of Israel its status was never changed and Arabic leaders didn’t consider it to be an attractive or important pilgrimage place.
Nevertheless, it was a territory to run into by various tribes and empires. In 63 B.C. the Kingdom of Judah got conquered by roman military. In 70 C.E Romans conquered Jerusalem and destroyed the temple! Jewish people lost their most important place – a dwelling place of God… they were driven out of their homeland, although many stayed inside the destroyed province called Palestine. The country was ruled by the following: Romans and Byzantines as well as Arabs, who came along in 7th century B.C. and ruled for 22 years. After that Christians arrived. An especially difficult time came for Jews during the reign of crusaders. At that time they experienced extreme and ideological hatred from the rulers; unimaginable persecution. The oppression experienced by Jews became a reason for them to abandon their land and further dispersion throughout Europe. Poland opened its „gates” for Jews. The Commonwealth of Poland was actually their biggest dispersion in 18th century.
Palestine found itself on the border with the Turkish Empire. Jerusalem lost its significance. The prayers of the little amount of survivors have been ceaselessly upraising from behind the courtyard’s west wall – The Wailing Wall – they never left the Promised Land! At the end of the 19 century Europe got flooded by anti – Semite opposition. Many Jews realized, that they were being treated as unwelcomed guests. They were longing to go back home so they started moving back to Palestine. In 1917 the British Minister of Foreign Affairs Arthur James Balfour published a declaration of support of establishing a „national homeland for Jewish people in Palestine”. The ottoman Turks’ 400 years ascendancy came to an end. After World War I the League of Nations hands over the control over this territory to a British administration. There are more and more immigrants coming from Europe. In 1922 the territory, which is now under the authority of Britons and is also promised to the Jews, is being divided. As a result 77% of the British Mandate territory is given to the Arabs – a completely new Arabic state is being formed – Transjordan. Jewish people were left out of the formation.
In 1947 after a horrific holocaust night an independent State of Israel is being established by a decision of the United Nations. Unfortunately, the previous agreement was deviated from at the same time breaking the promises given to Jewish people, since only 23% of the initially appointed mandate territories are subject to division. Nevertheless, the Jewish side agrees to the United Nations’ offer – Arabs, on the other hand, are rejecting it.
The state of Israel was proclaimed on 14th May 1948. The very same night five Arabic armies – Jordan, Egypt, Lebanon, Syria and Iraq attack the Jewish land refusing the existence of the young country. An issue of the appointed borders was not the subject of the conflict. The core reason of the attacks was precisely the existence of the state of Israel and rejecting its rights.
Aggression ended with a defeat of hostile Arabic countries. Israel enlarged its territory. In 1968 Israel faces a threat again. Many times before Israel was haunted by terrorist attacks by its neighbours, who threatened to put an end to it. Yet another attempt of destruction failed. Arabic countries suffered a defeat. Israel obtained control over the centre of the country – Judea and Samaria. After 19 years of reign of Jordanians Jerusalem gained its union back. Holy places of Judaism came back to its rightful owners.
Jerusalem was never meaningful to Arabic countries. Even during the 19 years of Jordanian occupation Jerusalem was not visited by the Arabic leaders of other countries. In Tanakh, a Holy Jewish Book, Jerusalem is mentioned 667 times and in New Testament – 144 times but it’s not mentioned in Quran even once. Jerusalem city was established by King David. Muhammad never even visited Jerusalem. Nevertheless, Arabic countries disapproved the new political agreements. In June 1967 a victorious war for Israel went off, which lasted 6 days. Judea and Samaria – the centre of the country and part of the biblical inheritance – returned to Jewish people and Jerusalem was united again.
After a finished war in September 1967 in Khartoum a three times „no” is being declared by the Arabic leaders in the context of Israel. NO – to peace with Israel, NO – to negotiations and NO – to the existence of Israel as a state. The actions, which were meant to take away Israel’s strength and land, were sanitized and a so called War of Attrition begun. At the same time attacks from various sides were meant to wear Israel out and deprive it of strategic resources. A weak country meant an easy target in the context of invasion that would lead to an ultimate destruction.
Israeli authorities attempted to draw on a dialogue with Arabic people on the territories that were taken over. In spring in 2000 the Arabic people in Palestine were offered 97% of the land that they were fighting for. That is an unprecedented attitude. Israel as a first one and only country in history offered its homeland to Arabic people in Palestine. The offer got rejected again. There is no territory occupied by Israel. These are only described, in official documents, as „controversial territories”. The settlement in the west bank of Jordan and Gaza, according to an international law, is not lawless. In the map of the world there are 22 Arabic countries. Its total area is 65 times bigger that Israel’s territory. Israel’s return to its borders before 1967 would weaken its defence possibilities. Israel’s Arabic neighbours have proved many times what are their intentions towards Jews.
An affiliation of these or other territories to a particular country in the Middle East is not an issue. The problem is that Israel is being refused its right to existence. No Israel’s efforts towards establishing peace were successful. Even its attempt at resigning from some areas, like the provision concerning Gaza in 2005. The displacement of Jewish citizens from those territories didn’t bring the promised peace, actually quite the opposite – the attacks in the south part of Israel got even bigger. Land exchanged for peace didn’t bring any good results and doesn’t appear to be the appropriate solution. In 1947, 1967 and 1973 there were three attempts made in order to destroy Israel. None of them were successful! Letting go of the centre of a country is like agreeing to resigning from the existence of the state of Israel.